بین اون چیزی که میخوام و خودم ی دیوار خیلی بزرگه،مثه دیواری که بابا تو حیاط کشیده :دی البته اون قطرش بیشتره تا ارتفاعش ولی این دیوار هم بلنده هم قطوره.دارم تمام تلاش خودم رو میکنم.بیخیال همچی شدم و تنها چیزی که برام مهمه و بهش فکر میکنم همونه.قبلا فقط برام این مهم بود که همه تلاش خودم رو بکنم اما الان فرق میکنه.تلاش کردن خوبه اما این پیروزیه که به آدم انگیزه میده.باختن تلخه اما بد نیست چون به آدم

منطق صفری که چند ماه پیش متولد شد امروز به قدری رشد کرد و به بلوغ رسید که تمام جایروس های مارپیچی ذهنم رو روشن کرد و منو از ایدئالیسم به رئالیسم رسوند و باعث شد دنیا رو با تمامی زشتی و زیبایی هاش همونطوری که هست بپذیرم و برای فرار از فشارهای روحی پس آمد های تاریکش به چیزی جز خودم متوسل نشم.من به تنهایی راهم رو تو این سیاهی پیدا می کنم و اگه راهی نباشه راهی می سازم،حتی اگه مقصد نیستی باشه. پ.ن : 24